و توفيق رفيق راه نمىشود مگر اين كه زمينهء به دست آوردنش را خود انسان با معرفت و جهاد فراهم آورد . اى بىتو محال جان فزايى * وى در دل و جان ما كجايى گر نيم شبى زنان و گويان * سرمست زكوى ما درآيى جان پيش كشيم و جان چه باشد * آخر نه تو جان جان مايى در بام فلك درافتد آتش * گر بر سر بام خود برآيى با روى تو چيست قرص خورشيد * تا لاف زند زروشنايى هم چشمى و هم چراغ ما را * هم دفع بلا و هم بلايى در ديدهء نا اميد هر دم * اى ديدهء دل چه مىنمايى اى بلبل مست از فغانت * مىآيد بوى آشنايى مىنال كه ناله مرهم آمد * بر زخم جراحت جدايى تا كشف شود زنالهء تو * چيزى زحقيقت خدايى « 1 »

--> ( 1 ) - شمس تبريزى .